“Ben” bir geçmiş hikâye mi?

Dünyanın aynı anda hem güzel hem korkunç oluşu, bilinenin huzuruyla bilinmeyenin ürpertisini ve bilinenin tekdüzeliğiyle bilinmeyenin heyecanını aynı anda hissediyor oluşumuz ne tuhaf değil mi?